Johan Legemaate over 'geestelijk lijden en euthanasie' in Ars Asqui
Over de mate waarin geestelijk lijden een grond kan vormen voor de inwilliging van een verzoek om levensbeëindiging van een patiënt bestaan uiteenlopende meningen, stelt Johan Legemaate, codirecteur van het Law Center for Health & Life in zijn artikel voor Ars Asqui. In het artikel bespreekt Legemaate de juridische aspecten van twee voorbeelden van deze problematiek: hulp bij zelfdoding aan psychiatrische patiënten en levensbeëindiging wegens een ‘voltooid leven’.
In de euthanasiepraktijk speelt geestelijk lijden een grote rol. Al in de jaren negentig van de vorige eeuw oordeelde de Hoge Raad dat geestelijk (of psychisch) lijden een eigenstandige grondslag kan vormen voor een gerechtvaardigd euthanasieverzoek. Toch bestaat over de aanvaardbaarheid daarvan tot op de dag van vandaag verschil van mening.
Waar het gaat om de euthanasiewet (Wet toetsing levensbeëindigend handelen op verzoek en hulp bij zelfdoding) spitst de discussie zich toe op psychiatrische patiënten die om hulp bij zelfdoding vragen. Daarnaast is er discussie over een categorie mensen die niet onder de euthanasiewet vallen: mensen bij wie sprake is van een ‘voltooid leven’ en die om die reden hulp zoeken om hun leven te beëindigen.
Legemaate gaat in het artikel nader in op de rechtsontwikkelingen die zich de afgelopen jaren hebben voorgedaan met betrekking tot deze beide groepen: psychiatrische patiënten en mensen die een ‘voltooid leven’ hebben.